 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
Sztuka grecka w okresie archaicznym i klasycznym nie podkreślała cech płci. Według Greków atrakcyjność ciała polegała na optymalnych proporcjach, ruchu.
W kulturze Greckiej przywiązywano wiele uwagi do atrakcyjności ciała i ducha, motywem greckiego wychowania była harmonia, pełnia osobowości, kalokagathia - czyli bycie pięknym i dobrym, a piękno obejmowało i ciało.
Akceptowane były różne formy zachowań seksualnych. Na postawach między płciami, rozumieniu sensu seksualizmu zaważyły filozofie Platona i Arystotelesa. Później stoicyzmu i hedonizmu. W platonizmie ujawnia się idea duchowego rozwoju Erosa od podziwu dla cielesnej piękności człowieka, poprzez miłość do ludzi, wyższość piękności duchowej nad cielesną, wiedzy aż do wizji boskiej piękności.
Fallusa nie traktowano jako wstydliwej części ciała, lecz jako symbol płodności oraz odpierania złych mocy, dlatego podobizny jego znajdowały się na domach, bramach, w miejscach publicznych, na przedmiotach codziennego użytku.
Ideałem
piękna męskiego był sportowiec, później chłopiec. Motyw ciała męskiego
dominował zresztą w sztuce jako synonim piękna ciała.
Sportowcy
  
|